Agnes haar passie is naaien. Als sinds ze klein is droomt ze ervan om haar zelfgemaakte spulletjes te verkopen. Ze heeft deze droom waargemaakt door een webshop te starten waar ze haar zelfgemaakte spulletjes verkoopt.

In een interview met Agnes vraag ik haar welke verandering zij het liefst wil zien in de wereld. Ze antwoord met: verspilling. Gedurende het interview wordt steeds duidelijker hoe belangrijk ze dit vindt. Het zit zo in haar ingebakken, dat ze zelf niet meer ziet hoe ver ze gaat om hieraan bij te dragen.

Dit vind ik een van de mooiste dingen van dit soort gesprekken: met mensen praten over de keuzes die ze maken. Waarom ze doen wat ze doen. Door met ze te praten ze weer te laten inzien hoe bijzonder het is wat ze doen. Daar samen van genieten als je je realiseert hoe mooi het is als je bijdraagt aan je eigen droom.

Terug naar Agnes. Ze vertelt me over de vlaggenlijnen die ze naait. Ze maakt ze het liefst van restjes stof die ze heeft, zodat ze die restjes niet hoeft weg te gooien. Ze vertelt over dat ze niet gewoon een kartelschaar gebruikt om de stof te knippen, maar dat ze op een speciale manier knipt. Dat ze een speciale steek gebruikt om stof aan elkaar te naaien. Dit alles om een hoge kwaliteit te garanderen. Zodat de vlaggenlijnen gewassen kunnen worden en gegarandeerd mooi blijven als ze uit de wasmachine komen. Voor haar is dit een hele logische keuze. Ze vertelt het tussen neus en lippen door. Voor mij is dit weer een teken hoe mooi in lijn met zichzelf ze leeft. Hoe alle keuzes die ze maakt kloppen met waar zij diep van binnen in gelooft.

Daarna vertelt ze me vol enthousiasme dat ze nu het allerliefste spulletjes maakt voor baby’s. Een babynestje, waarin een pasgeboren babytje zich heel geborgen voelt. Zeker als het daarbij een omslagdoek gebruikt, die ze ook kan maken. Lekker gewikkeld in een heerlijke doek in een klein coconnetje. Een mooie (luier)tas die ouders mee kunnen nemen naar het consultatiebureau, een draagdoek om je babytjes lekker bij je te dragen. Mijn kinderen zijn deze fase al lang voorbij, maar als ik Agnes had gesproken als ik zwanger was, dan had het babynestje of draagdoek, die met zoveel liefde gemaakt zijn, zeker op mijn verlanglijstje gestaan.

Babynestje

De passie waarmee ze vertelt raakt me. Net als ik is ze nog op zoek naar wie precies haar doelgroep is. Ze vindt het nog lastig te bedenken wie die groep mensen is, die haar producten op waarde weten te schatten. Te geloven dat er mensen zijn die genoeg geld willen betalen, zodat ze kan doen waar zij in gelooft, zonder zichzelf uit te buiten.

We brainstormen een beetje over de mogelijkheden. Bedenken dat er echt veel mensen zijn die het beste willen voor hun (klein)kinderen. Waar ze zou kunnen beginnen om die mensen te vinden. Kiezen tijdens het interview doen we niet en is ook niet nodig. Zaadjes zijn gepland en nieuwe ideeën ontstaan. De mogelijkheden gaan nu vanzelf voorbij komen.

If you change the way you look at things, the things you look at change.

Wayne Dyer

We ronden het interview af, omdat ze naar naailes gaat. Ze kan natuurlijk al ontzettend goed naaien, maar blijft haar kwaliteiten ontwikkelen. Nog zo’n mooie eigenschap waar ik van geniet.